Ûs Tinus (een Epos)

Geplaatst op 12-11-2016 door De razende ijsreporter in Wedstrijden

En daar zat ze achter in mijn auto, begin 2015,  een struise blonde Friese meid van 17, tezamen met mijn 2 zoons op weg naar München waar  Tineke en mijn jongste  het München open shorttrack toernooi zou gaan rijden. Een wedstrijd die zich kenmerkt door de ongedwongenheid, telt nergens voor mee en is leuk om te rijden. Het zou een opmerkelijk weekend worden.

Ik leerde Tineke den Dulk kennen op de shorttrack ijsbaan van Leeuwarden een jaar of 5 geleden, Mijn beide zoons gingen shorttracken en Tineke schaatste al een aantal jaren. Een stil, ietwat timide maar pienter meisje. Trainde altijd hard en onverstoord en moest, of mocht, zich altijd meten met de snelle  jongens binnen de club, dames van haar niveau waren er niet veel binnen Trias. Eigenlijk heb ik haar nooit zien verzaken, altijd opgewekt en vol passie op de training. Bij de wedstrijden streed ze altijd mee van voren, geen geboren winnaar, moest er hard voor werken en deed dat ook, maar altijd gedegen rijdend tot in de finale.

Nog maar net onderweg naar München haalde Tineke een mega dik boek tevoorschijn, ze vroeg of het geen probleem was om te gaan lezen en ging in haar dikke 1500 pagina tellend boek verder waar ze waarschijnlijk de dag daarvoor gestopt was. Ze heeft uitgelegd waar het boek over ging, maar ik raakte al snel het spoor bijster, te zware kost voor mij, ook nog eens Egelstalig als ik me goed herinner. Tot de Duitse grens werd er ook niet veel gezegd, zo nu en dan een kort praatje, tot we  vlak voor de grens een kop koffie gingen drinken. Tineke bleek op haar telefoon meer dan 1500 muziek nummers te hebben staan en we sloten die aan op de autoradio. Nog maar net Duitsland binnen vielen we al van de ene verbazing in de andere. Jaren 60 en 70 muziek  wisselden zich af met hedendaagse house, ik heb de Beatles  voorbij horen komen, Abba, ZZ-top, BB-king, Metallica en wat al niet meer. Van een serene stilte werd de auto omgetoverd tot een rijdend muziekmuseum, soms met een meeblèrende chauffeur dan weer met fronsende wenkbrauwen van beide zoons die geen appelmoes van de play list konden maken. Ondanks de file’s  waren we in een flits in München. Tineke werd op gewacht door vrienden uit München die ze via een Europees computerspel had leren kennen en ging bij hun overnachten. Het hele weekend stond in het teken van deze vriendschap en    de schaatsprestaties vielen achteraf dan voor die wedstrijd ook wat tegen, maar het was voor Tineke ook  meer een schoolreisje en het opzoeken van haar vrienden, dan een wedstrijd die op hoog op haar lijstje stond om te winnen.  De terugweg gaf voor mij een soort top 2000 gevoel, we voerden de meest mooie conversaties met zijn vieren  en ik genoot van alle verhalen. We  luisterden  de meest mooie muziek en om 23.00 uur die avond namen we afscheid van Tineke bij het treinstation van Buitenpost. Haar vader haalde haar op en er kwam een einde aan een bijzonder weekend. Voor mijn gevoel had ik er een beetje een weekend-adoptie-dochter bijgekregen

De periode daarna zag ik Tineke niet veel, ze werd opgenomen in  Jong Oranje en ging trainen in Heerenveen. Zo nu en dan spraken we elkaar even en de laatste keer viel het me op dat ze wat wit en pips was, afgetraind en eigenlijk beetje mager. Ik vroeg haar hoe het was eb dat ze er een beetje moe uitzag “Heb hard getraind zei ze,  het komt er op aan” Dat was wel te zien.

Maar de revenuen werden zichtbaar, bij de Invitation cup in Leeuwarden,  begin dit seizoen,  reed ze sterk en werd geselecteerd voor de World-cup in Amerika.  Ik was blij voor haar.  Al die jaren hard werken, die vele rondjes in die oude koude ijshal van Leeuwarden,  nooit afgeven en altijd maar tegen de jongens moeten opboxen op de clubtraining.  Het betaalde  zich uit. Ik stuurde haar deze week een appje om haar succes te wensen en dat we voor de stream gingen kijken. “De stream is niet op vrijdag was het antwoord, die is pas op zaterdag, ik hoop dat ik het haal”. Achter de wereldkampioen werd ze in de heats tweede en plaatste zich voor de halve finale en dus de live stream. De live stream zal laat worden, ik hoop dat ik wakker kan blijven…………….

Ik zou me zo voor kunnen stellen dat Tineke’s telefoon nu  een status aparte heeft in de kleedkamer bij het Nederlandse team en dat er inmiddels 2 speakers naast staan:  Jeroen Otter die “Radar Love” van de Golden Earing meezingt en als een volleerd luchtdrummer de drumsolo na speelt met 2 schaatshoezen als drumstokken. De masseur die vraagt of er ook een nummer van ABBA  op staat en het halve Nederlandse Team wat verschrikt opkijkt als Sjinkie, Daan en Tineke uit volle borst in hun moedertaal de “de mem fan Doutzen” meezingen van een of ander obscuur Fries bandje.

En nu mag ze genieten, genieten van de World cup tussen de grote namen. Tineke den Dulk is haar naam, Den Hulk noemen ze haar ook wel. Vanmiddag vroeg ik Maarten Visser,  trainer van Trias Leeuwarden nog en hij was het met me eens: Tineke is en blijft  ûs Tinus. 

Succes Famke !!

De  razende ijsreporter


Ûs Tinus en Koen in Salt Lake City Ûs Tinus in actie tijdens de Invitation Cup (met dank aan Bert voor de foto) Ûs Tinus in 2012 tijdens het Open FK op natuurijs
Sidijk logo Rabobank logo Sidijk logo

Voeg Trias toe op: