Shorttrack Spanningen Albertville

Geplaatst op 04-03-2016 door Jules in Wedstrijden

Spannend. Een woord dat voor Sven Roes en Nathan Jansen de Star Class in Albertville samenvat. Aan het begin van de driedaagse staat Sven in het klassement als derde Nederlander en wanneer hij die positie vasthoudt, gaat hij als eerstejaars Junior B met clubgenoten Tjerk de Boer en Jasper Brunsmann mee naar het EK Junioren in Boedapest. Echter Nathan, Tom Hofker (STB) en Bram Steenaard (SVU) maken daar, afhankelijk van hun prestaties in Albertville, ook nog kans op.

Bloedspannende dagen dus, voor de jongens, maar ook voor ons als vaders. Je gunt het je kind zo, dat het zijn doel bereikt. Dat geeft spanning, maar ook het feit dat je vanaf de zijlijn precies ziet waar het goed gaat en waar de steekjes vallen. Wij hebben in Albertville mooie ritten gezien, maar ook minder mooie. Waar Sven in Nottingham een ijzersterke Star Class reed, moest hij in Albertville in Nathan zijn meerdere erkennen. Tot en met de laatste rit bleef het spannend en daarna werd duidelijk dat niet Sven, maar Nathan meegaat naar  Boedapest.

Wanneer je dan rond 12 uur in de auto stapt huiswaarts, denk je: dat hebben we weer gehad. We rijden de autobaan op en komen daar niet weer af voordat we thuis zijn.

Maar dan maak je toch wat mee onder weg. Op de autobaan onder Dyon zie je een auto gevecht dat je anders allen ziet bij het televisieprogramma weg op de snelweg.

Een autobusje met kinderen wordt gehinderd door een personenauto die daar voor rijdt. Een auto die op de naast liggende baan rijdt, bemoeit zich ermee. Het raampje gaat naar beneden en wilde arm gebaren maken duidelijk dat de autorijders zich niet op hun gemak voelen. Het busje besluit rechts in te halen en gaat voor de personenauto rijden. Opeens wordt vol op de rem getrapt en de achterliggende auto wordt volledig geblokt en moet uiteindelijk stil staan op de (auto) baan. Het lijkt wel shorttrack, waar ook wel eens een blok wordt gezet. Om de tocht zonder oponthoud te kunnen vervolgen passeren we de ruziënde auto’s maar rechts en zien in de spiegels dat het verkeer achter ons stil komt te liggen. We rijden verder en laten de spanningen achter ons. Op de  achterbank zitten Nina en Rosalie ontspannen. Nina omdat ze sterk en met macht gereden heeft en weer op de weg terug is na haar afwezigheid. Rosalie heeft zich prachtig geplaatst bij de laatste acht en gaat ook naar Boedapest. Het toernooi is over, de kaarten geschud, de spanning weg. Tot Luxemburg waar we een eetstop maakten, hielden we dat ontspannen gevoel. Echter op het moment dat we de parkeerplaats afreden, bleek aan het begin van de afrit een politie wagen de weg te blokkeren.  Dat zal wel een alcohol controle wezen, vermoedde ik.

Wij weten niet waar ze zo snel vandaan kwamen, maar ín no time’ waren we omringd door extreem veel politie en werd Jules’ auto (hij reed voorop) omringd door agenten.

Even dacht ik dat een Luxemburgs blaaspijpje te voor schijn kwam. Maar bij nadere bestudering van het pijpje, bleek het de loop van een machinegeweer te zijn. Drie politie agenten richtten ieder hun loop van hun geweer op onze auto.  Nog voordat we in de gaten hadden wat er gebeurde, liepen ze verder naar de auto die achter ons stond. Dat bleek een Engelse auto te zijn, waar de heren agenten meer tijd voor uit trokken. De spanning was weer volledig terug en zelfs meer dan dat , want wat betekende dit nu allemaal. Door de auto voelde ik de hartkloppingen heen en weer bonzen. De schrik sloeg Jules om het hart; spanning, maar dan wel van een andere orde dan in Albertville. ‘Net of je in Flikken Maastricht of Rotterdam terecht bent gekomen’. Voor de achterbank met Rosalie Jorritsma en Nina Hogeveen was dit ook even teveel. Toen de machinegeweren naar de volgende auto gingen, durfden ze op een gegeven moment  uit de auto om een selfie te maken van het spektakel.

Nadat de agenten het hadden voorzien op de Engelse auto met vijf inzittenden besloot ik maar even een kijkje te nemen. Een van de agenten bergde zijn Luxemburgse kalaznikov weer op in de kofferbak, nadat hij het magazijn en de rest van het geweer uit elkaar had gehaald. Navraag bij de agent leerde ons dat wij onze weg weer mochten vervolgen. Maar Alfred stond met zijn auto ingeklemd tussen een onder schot gehouden Engelse auto en een politiebus, die stijf achter zijn auto stond geparkeerd met blauw zwaailicht.

Ruimte om deze auto te passeren was er niet. Nadat de vijf inzittenden in de boeien waren geslagen en afgevoerd naar het politiebusje, kon ook Alfred de weg vervolgen. Wat er precies aan de hand was, zijn we niet gewaar geworden. Een onwerkelijke ervaring die ons een half uur reistijd koste.

 We hebben uiteindelijk alle spanningen in goede banen weten te leiden en zijn bij thuiskomst heerlijk tot rust gekomen.


Spanning Ontspanning Lol
Sidijk logo Rabobank logo Sidijk logo

Voeg Trias toe op: