De familie die Trias heet

Geplaatst op 20-10-2015 door Ilona in Wedstrijden

Zondagmiddag rond kwart over 1 stap ik ijshal Kardinge in Groningen binnenstap. De eerste die ik tegen het lijf loop is een stralende Foppe Land. Steijn heeft ‘s morgens twee pr’s gereden en daar krijg je als rijder zelf maar ook als ouder een boost van. Vooral wanneer er een tijd achter je ligt, waarin het niet echt wilde.

Boven op de galerij een zee aan bekende gezichten: moeders, vaders, broertjes, zusjes, oma’s en opa’s die met de Trias-rijders zijn meegekomen om ze aan te moedigen. We treffen er ook Martine de Boer en Hessel van Berkum. Allebei zijn ze nog niet weer zover dat ze wedstrijden rijden, maar ze zijn naar Groningen gekomen om hun clubgenoten en trainingsmaatjes van het Gewest aan te moedigen. En – in geval van Martine – om Mark te helpen met coachen. De Trias-familie; een kleurrijk gezelschap van leden en hun naasten die betrokken zijn op elkaar.

Een mooi voorbeeld van hoe dat werkt bij Triassers is Daan Jensma. Zondag tijdens z’n heat ging hij onderuit op een blokje. In het ziekenhuis bleek dat de pechvogel twee botscheurtjes had en tot boven zijn knie in het gips moest. Niemand had verwacht Daan diezelfde dag nog te zien. Dus verbazing alom toen hij in de tweede helft van de middag in een rolstoel op de het galerij verscheen. Hij moest zijn maatjes nog even dag zeggen, want het duurt zeker wel een week of zes voor hij weer op het ijs staat.

Het Autumn Tournement in Groningen is een lange dag, maar ook een met mooie individuele hoogtepunten. Het meest dichtbij is dat van Samuel die zijn Starrclass-limiet reed. Zaterdagavond voor het slapen gaan zei hij nog dat hij hoopte dat het hem zondag zou lukken om die binnen te halen. Echter….. tijdens de eerste 500 meter een valpartij en tijdens de tweede een penalty.

De finale van de 500 meter is zijn laatste kans voor die dag. Met een knoop in mijn maag en de vingers gekruist, wring ik me naar een staplekje om vooral maar geen slag te missen. Ik kan het niet laten om vlak voor het ingaan van de voorlaatste bocht ‘Kom op Sam’ te schreeuwen. ‘Er moet meer aangemoedigd worden’, verontschuldig ik me bij mijn buurman. Die knikt instemmend en lacht. Ik ook; de limiet is binnen. En Sietske van der Meer heeft die van haar ook op zak.

Na de 1000 meters van de D-pupillen ga ik naar huis. De 1000 meter finale is een prachtige afsluiting van drie-uurtjes shorttrack entertainment. Bij de meiden staan Femke de Boer en Esmee Roes in de A-finale. En waar niemand op verdacht was, gebeurde: met nog twee en halve ronde te gaan pakt Esmee haar kans. Ze trekt buiten om, neemt de koppositie in en staat die ook niet meer af. Een echte Roes-actie. Broer Sven staat naast me en straalt.

Bij A-finale van de jongens staat Hylke de Boer op startpositie zes. Een afstand die veel power en tactiek vraagt om te kunnen doorschuiven. Het tempo ligt hoog, maar Hylke zet de aanval in. In de negen rondes van de 1000 meter lukt het hem om op te schuiven naar de tweede positie. De overname van de koppositie lukt tot twee keer toe net niet, maar zoveel ‘krieg’ is een eerste plaats waard, vindt de Triasfamilie.

De resultaten zijn terug te lezen op shorttrackonline.


Zaterdagavond voor het slapen gaan zei Samuel nog dat hij hoopte dat het hem zondag zou lukken om de Star Class limiet binnen te halen. En het lukt in de finale! Esmee trekt buiten om, neemt de koppositie in en staat die ook niet meer af. Een echte Roes-actie. Broer Sven staat naast me en straalt. Het tempo ligt hoog, maar Hylke zet de aanval in
Sidijk logo Rabobank logo Sidijk logo

Voeg Trias toe op: